تبلیغات
دل نوشته های من - دریا


دل نوشته های من

به یادگار برای كسی كه نه!برای به یادگار ماندن برای روزهای نیامده مینویسم!تا یادم نرود آنچه كه بودم،چیزی نیست جز دل نوشته های من

به چشمان پری‌رویان این شهر

 

 

به صد امید می‌بستم نگاهی

مگر یك تن از این نا آشنایان  

 

مرا بخشد به شهر عشق راهی

     
به هر چشمی به امیدی كه این اوست

 

 

نگاه بیقرارم خیره می‌ماند

یكی هم ، زین همه نا آشنایان  

 

امیدم را به چشمانم نمی‌خواند!

     
غریبی بودم و گم كرده راهی  

 

مرا با خود به هر سویی كشاندند

شنیدم.. بارها.. از رهگذاران  

 

كه زیر لب مرا "دیوانه" خواندند

     
ولی من چشم امیدم نمی‌خفت  

 

كه مرغی آشیان گم كرده بودم

ز هر بام و دری... سر می كشیدم  

 

به هر بوم و پری... پر می‌گشودم

     
امید خسته‌ام از پای ننشست  

 

نگاه تشنه‌ام در جستجو بود

در آن هنگامه‌ی دیدار و پرهیز  

 

رسیدم عاقبت... آنجا كه او بود

     
" دو سرگردان ، دو تنها و دو بی‌كس "  

 

ز خود بیگانه ، از هستی رمیده

از این بی‌درد مردم ، رو نهفته  

 

شرنگ نا‌امیدی ها چشیده

     
دل از بی هم زبانی‌ها شكسته ؛  

 

تن از نامهربانی‌ها فسرده ؛

ز حسرت.. پای در دامن كشیده  

 

به خلوت.. سر به زیر بال برده.

     
دو تنها و دو سرگردان ، دو بیكس  

 

به خلوتگاه "جان" با هم نشستند

زبان "بی‌زبانی" را گشودند  

 

سكوت جاودانی را شكستند...

     
مپرسید.. ای سبكباران... مپرسید  

 

كه این دیوانه‌ی از خود به در كیست

چه گویم؟ از كه گویم؟ با كه گویم؟  

 

كه این دیوانه را از خود خبر نیست...

     
به آن لب تشنه می‌مانم كه ناگاه  

 

به دریایی درافتد بی‌كرانه

لبی ، از قطره آبی ، تر نكرده  

 

خورد از موج وحشی تازیانه

     
مپرسید.. ای سبكباران... مپرسید  

 

مرا با عشق او تنها گذارید...

غریق لطف آن دریا نگاهم ؛  

 

مرا تنها به این دریا سپارید


نوشته شده در دوشنبه بیست و سوم شهریورماه سال 1388 ساعت ساعت 08 و 50 دقیقه و 12 ثانیه توسط سارا فاطمی نظر دوستان عزیز | |


قالب وبلاگ : قالب وبلاگ